Nieszczęście utraty powołania

Pewnego dnia w czasie spaceru, św. Marcellino Champagnat zobaczył jednego z pobożniejszych nowicjuszy.


San Marcellino Champagnat

- “Jak to możliwe, że zostałeś ukarany?- Wykrzyknął - Co za wstyd!”
Nowicjusz spuścił głowę i nie otworzył ust. Podczas rekreacji, przed obiadem, ojciec podszedł jeszcze raz i zapytał:
- “Co uczyniłeś?”
- “Ojcze, miałem za długi język”.
- “Wydaje mi się dziwne, że zostałeś ukarany tylko przez wypowiedzenie zbyt wielu słów.”
- “ Nie było ich tylko zbyt wiele, te słowa raniły współbrata.”
- “Co powiedziałeś?”
- “Brat Luigi wyjaśniał, co to znaczy pomylić się w powołaniu i przyszło mi do głowy, by powiedzieć Tizio: «Bracie, pomyliłeś się w powołaniu». On się bardzo zdenerwował i doniósł na mnie bratu Luigi, który mi wymierzył karę taką, jaką ojciec widział.”
- “Powiedziałeś mu to żartując, czy przez złość?”
- “Wyznaję, ojcze, że moje słowa wyrażały w pewien sposób mój sąd i przekonanie o tym bracie.”
- “Jeszcze gorzej. Byłoby lepiej, gdybyś uważniej słuchał brata Luigi. Przynajmniej zrozumiałbyś dobrze, co znaczy pomylić się w powołaniu.”
Czcigodny ojciec, który zawsze korzystał z okazji, by pouczyć braci, widząc, że niektórzy przybliżyli się i słuchali rozmowy, dodał:
- “Co oznacza pomylić się w powołaniu?”
- “Oznacza to zdjąć habit zakonny” – odpowiedział jeden.
- “Nie widzisz różnicy między pomyłką w powołaniu a jego utratą? Różnica jest i to bardzo duża. Pomyłka w powołaniu, utrata go, profanacja lub niewierność powołaniu, to są rzeczy bardzo różne.”
- “Ojcze! – wykrzyknęli nowicjusze - wyjaśnij nam prosimy, te rzeczy, ponieważ brat Luigi nie wszedł w podobne szczegóły, które są bardzo ciekawe.”
- “Dobrze!- odparł ojciec- zrobię to. Uważajcie zatem i zapamiętajcie dobrze to, co wam powiem.”

1) Pomyłka w powołaniu

Pomyłka w powołaniu jest brakiem usłyszenia Bożych planów dotyczących własnej osoby. Jest to równoznaczne z nierozpoznaniem powołania lub nieposiadaniem właściwej idei powołania. W tym stanie znajdują się te osoby, które mają tendencje do pobożności, mają dobrą duszę i kierują się w stronę życia zakonnego, ale nie wiedzą, że istnieją wspólnoty zakonne lub nie mają możliwości wejścia w nie. W tej grupie znajdują się także ci, którym brak koniecznych środków do rozpoczęcia życia zakonnego. Jeśli te dusze mimo trudności opisanych powyżej, pozostaną wierne otrzymanej łasce, mogą uspokoić w sobie brak realizacji powołania, za którym nie idą, ponieważ brak im światła i koniecznego poznania, wiodąc życie uczciwe i pobożne w świecie.

2) Utrata powołania

Utrata powołania po rozumnym rozpoznaniu go i po przebyciu określonego czasu w jakieś wspólnocie zakonnej oznacza opuszczenie zgromadzenia przed złożeniem uroczystych ślubów.
Przyczyny utraty powołania mogą być następujące:
• Niewierność w małych rzeczach i stawianie oporu łasce.
• Częste nieprzestrzeganie reguł.
• Większe zainteresowanie się nauką lub innymi celami.
• Lenistwo duchowe w ćwiczeniach pobożnych.
• Różnorodne, okrutne pokusy, które prowadzą do ciężkich braków.
• Tendencja do poddawania się. To jest przyczyna najbardziej powszechna.

Aby mówić o utracie powołania wystarczająca jest weryfikacja siebie z perspektywy jednej z tych przyczyn. Jeśli nie pokona się ich poprzez oddalenie, mogą przemienić się w serię grzechów powszednich, co niestety, często się zdarza.
Konieczne jest wyjaśnienie, do jakich dramatycznych konsekwencji prowadzi utrata powołania:
• Życie nieszczęśliwe. Osoba nie znajdując się na miejscu, które przeznaczył dla niej Bóg, staje się członkiem wykluczonym. Jest to bolesne dla niej samej i staje się przyczyną cierpienia dla wszystkich innych członków.
• Niekończący się łańcuch braków. Tronson mówi, że są trzy konsekwencje potępieńcze dla wszystkich, którzy porzucają powołanie: 1.) Brak radości mimo licznych łask; 2) Wiele grzechów; 3) Paszport do piekła.
• Podczas gdy Masillon mówi, że “w świecie każda rzecz staje się pokusą lub przeszkodą dla tego, kto zostawia święte życie do którego zaprosił go Bóg”. Doświadcza się tego, gdy upodobania najbardziej legalne brudzą serce: przedmioty najbardziej nieużyteczne stają się przyczyną potępienia przez swoją niewinność, a najprostsze obowiązki stają się niemożliwe do zrealizowania.Wszystko staje się zasadzką.

Upadek każdego dzieła. Wystarczy zapytać się jaki bedzie sens życia osoby, która prowadzi życie różne od tego, do którego Bóg ją powołuje, aby uświadomić sobie wagę takiego nieszczęścia. Kto stawia opór Bogu nie może więcej oczekiwać Jego pomocy. Spadnie na niego to, co wypowiedział prorok: “Jeśli Pan nie wybuduje domu, na próżno trudzą się ci, którzy go wznoszą”.(Ps 126, 1). Oto dlaczego jakikolwiek projekt, którego podejmuje się taka osoba, będzie nieudany.

Święta Katarzyna Szwedzka, córka świętej Brygidy przeżywała silne pokusy, by porzucić swoje powołanie. Jej matka modliła się za nią. Kolejnej nocy Katarzyna widzi świat w ogniu. Była tam także ona sama, otoczona ze wszystkich stron przez ogień. W takich warunkach, widzi Maryję i gorąco prosi: “Święta Matko Boga, pomóż mi”.
“Jak?” Odpowiada Maryja.“Ty gardzisz powołaniem i chcesz wrócić do świata, tam gdzie jest tyle niebezpieczeństw. Starasz sie dobrowolnie o to, by dostać się w płomienie piekła i prosisz mnie o pomoc? Ja nie pomagam tym, którzy rzucają się w niebezpieczeństwa”.

Katarzyna obiecuje walkę przeciw pokusom i wierność powołaniu. Maryja natychmiast gasi ogień, który zagrażał spaleniem wszystkiego.
Tak więc, jeśli ktoś z was ma pokusę, by porzucić życie zakonne, niech pamięta o doświadczeniu świętej Katarzyny i przywołuje pomocy Maryi, ponieważ ten, kto oddaje swoje powołanie w ręce Bożej Matki, nie będzie nigdy opuszczony.
Spróbujmy teraz zrozumieć, co oznacza sprofanować i odstąpić od powołania.

3) Odstąpienie od powołania

Odstąpienie oznacza zrezygnowanie na stałe z powołania, w szczególności wtedy, kiedy życie to nie jest już zwyczajną spełnieniem się, ale obowiązkiem. Dotyczy ono czasu po złożeniu uroczystych ślubów. Zaparcie sie powołania i świętych przyrzeczeń złożonych Bogu prowadzi do całkowitego zburzenia wiecznego zbawienia. Niszczy się w ten sposób całe posiadane dziedzictwo duchowe, całą ekonomię zbawienia. Mówi się o żeglowaniu na głębokim morzu, bez nadziei, by dotrzeć do portu.

Sam Jezus odnosi się do powołanych, którzy odchodzą, w słowach: “Każdy, kto przykłada rękę do pługa i wstecz się ogląda, nie nadaje się do Królestwa Bożego”(Łk 9,62). Św. Paweł porównuje ich do nieurodzajnej ziemi, pisząc:“A ta, która rodzi ciernie i osty jest nieużyteczna i bliska przekleństwa, a kresem jej spalenie”(Hbr 6,8), ale także ten sam apostoł podaje wyjaśnienie, dlaczego apostazja jest tak bardzo ciężka, kiedy pisze: “Niemożliwym jest bowiem tych - którzy raz zostali oświeceni, a nawet zakosztowali daru niebieskiego i stali sie uczestnikami Ducha Świętego, zakosztowali również wspaniałości słowa Bożego i mocy przyszłego wieku, a jednak odpadli- odnowić ku nawróceniu. Krzyżują bowiem w sobie Syna Bożego i wystawiają Go na pośmiewisko”.(Hbr 6,4-6).

Święty Tomasz z Akwinu odnosi się do nich, kiedy pisze, że jednym z najbardziej wymownych znakow potępienia wiecznego jest niewytrwałość w powołaniu, a święty Ignacy mówi, że dla “zakonnika po ślubach wieczystych, pokusa przeciw powołaniu jest bardziej okrutna”. Święty Augustyn, w swojej pieśni potępia tych ludzi w słowach: “nigdy nie widziałem ludzi bardziej poniżonych i głębiej zniszczonych niż ci, którzy zaparli się życia zakonnego”; podczas gdy święty Robert Bellarmino pisze, że oni przedstawiają: “Figi, które Jeremiasz widzi tak zgniłe i pełne robactwa, że tylko sam ich widok prowokuje mdłości”.

4) Niewierność powołaniu

Na zakończenie wyjaśnimy, co należy rozumieć jako niewierność powołaniu. Zdrada powołania oznacza: nie osiągnięcie poziomu cnoty i doskonałości, do którego Bóg nas powołuje; lękliwe życie w stałej letniości, brak odpowiedzi na łaskę, lęk przed ową gwałtownością, do której zachęcał św. Paweł: “ludzie gwałtowni zdobywają królestwo Boże”.

Brak świadomości całego dobra, którego domaga się łaska Boża, które można i trzeba osiągnąć. Można uważać za niewiernego powołaniu jakiegokolwiek zakonnika, który opuszcza własną naukę i doskonałość.
Oto oddźwięki niewierności powołaniu:
1. Wysokie ryzyko utraty powołania i widzenie siebie jako odrzuconego od Boga.
2. Długi i dotkliwy czyściec.
3. Niezliczona ilość niedoskonałości lekkich, a czasem ciężkich.
4. Nieznośny ciężar i udręka pełna strachu w momencie śmierci.
5. Życie bez wdzięczności i w nieustannym niepokoju: ciągłe niezadowolenie z siebie, z własnych braci, często także z Boga, świadomość, że nie otrzymuje się już tylu pociech i szczęścia, które obiecał Jezus Chrystus.

Drodzy bracia, niech Bóg udzieli wam łaski zrozumienia, co jest doskonałe, pozwalając zrozumieć wzniosłość waszego powołania, dając wytrwałość aż do śmierci.