Życie liturgiczne i duchowość

Centralna rola Mszy Świętej

Nasze Konstytucje stwierdzają, że zwyczajnym a zarazem najdoskonalszym aktem czci jest udział w Ofierze Mszy Świętej. Najbardziej centralnym aktem jest Ofiarowanie, które jest chwałą ku czci Boga. W każdej Mszy Świętej Chrystus, Najwyższy i Wieczny Kapłan odnawia na swoich ołtarzach na całym świecie Swoją Ofiarę odkupienia po to, aby Jego Cierpienie na Krzyżu przyniosło korzyści wszystkim ludziom wszystkich czasów.

Msza Święta jest aktem liturgicznym przez doskonałość a “liturgia jest kulminacją działania eklezjalnego i w tym samym czasie źródłem, z którego tryska cała energia” (Konstytucja o Liturgii Świętej, punkt 10); z niej “schodzi w nas, jak ze źródła, darując nam z największą skutecznością to uświęcenie ludzi w Chrystusie i to wysławianie Boga, do którego są skierowane, jako do ich celu, wszelkie inne działania Kościoła” (tamże).

Godna pochwały jest Msza celebrowana przez członków wspólnoty.

“Pierwszym aktem kapłańskim jest ofiarowanie . W tym przypadku, jest to ofiarowanie Mszy, ponieważ bez ofiarowania nie może istnieć kapłaństwo. Jeśli istnieje ofiarowanie, istnieje kapłaństwo, i to właśnie daje życie Kapłaństwu powszechnemu, a najważniejszą ze wszystkich rzeczy jest Msza Święta, to jest ofiara Chrystusa na Krzyżu, która jest odnawiana na naszych ołtarzach” (ks. J. Meinvielle, z homilii podczas mszy prymicyjnej naszego założyciela M. Buela, 10 października 1971).

“W każdym domu naszego Instytutu Msza Święta jest duszą, słońcem oświetlającym życie wewnętrzne, apostolat, pracę, jakąkolwiek działalność” (Dyrektorium o niższym seminarium duchownym, punkt 15).

Liturgia Godzin

Z naszych Konstytucji: "Pieśń chwały – stwierdza Paweł VI – która wiecznie rozbrzmiewa w Niebiańskim Mieszkaniu i którą Jezus Chrystus Najwyższy Kapłan wprowadził na tej ziemi wygnania, Kościół zachowuje ze stałością i wiernością na przestrzeni tylu wieków wzbogacając ją o wpaniałą różnorodność formy”.

Liturgia Godzin jest pieśnią chwały, pieśnią z którą “Chrystus kontynuuje wypełnianie funkcji kapłańskiej poprzez swój Kościół, który nieustannie wychwala Pana i prosi o zbawienie świata nie tylko celebrując Eucharystię, ale także w inny sposób, zwłaszcza recytując Boże oficjum”. (Konstytucja o Liturgii Świętej, punkt 83)

Liturgia Godzin, “źródło pobożności i pokarm modlitwy osobistej” (Konstytucja o Liturgii Świętej, punkt 90), powinna być celebrowana ze świadomością faktu, że “wszyscy, którzy modlą się tą modlitwą ku chwale Pana znajdują się przed tronem Najwyższego w imieniu Matki Kościoła” (Konstytucja o Liturgii Świętej, punkt 85). W modlitwie tej, “niezbędne jest połączenie tego, co reprezentuje synteza całego kultu bożego, to jest Ofiary Eucharystycznej” (Paweł VI), “powinniśmy rozpoznać echo naszych głosów w tym, co jest Chrystusa i w nas to, co jest Chrystusa” (Święty Augustyn).

Adoracja Eucharystyczna

Powinniśmy codziennie przez godzinę wystawiać i adorować Przenajświęszy Sakrament. Po Mszy Świętej, czy też w inny godny sposób adoracja Pana jest Adoracją Najświętszego Sakramentu, ponieważ ozwierciedla życie Najświętszej Marii Panny na ziemi, kiedy także Ona adorowała Jego w swoim łonie dziewiczym, w stajence, pod Krzyżem czy też w Eucharystii...

W istocie, jest to akt święty, w jakim to jest praktykowanie wszystkich cnót w stopniu doskonałym: we wierze, która jest doskonała i całkowita, gdy adoruje ukrytego Jezusa Chrystusa, zasłoniętego i jakby pokruszonego w Najświętszej Cząsteczce; w nadziei, abyśmy mogli z cierpliwością oczekiwać na Niebo chwały - abyśmy mogli być tam wprowadzeni, Jezus Chrystus stworzył cudowne Niebo Eucharystii; w miłości, ponieważ miłość wyraża wewnętrzne Prawo, całe Prawo wypełnia się w adoracji naszego Boga i Pana w Najświętszym Sakramencie z całym umysłem, z całym sercem, z całą duszą i z wszelkimi siłami. Adoracja Eucharystyczna pozwala także na praktykowanie miłości doskonałej wobec bliźniego poprzez modlitwę za niego i upraszaniu naszego Odkupiciela o łaskę i miłosierdzie dla niego.

“Jest to akt święty i sprawiedliwy, kiedy adorujemy Jezusa Chrystusa zamiast tych, którzy Go nie adorują, którzy Go porzucają, nie pamiętają o Nim, obrażają Go”. (Św. Pier Giuliano Eymard).

“W Chlebie Eucharystycznym jest to samo ciało zrodzone z Maryi Dziewicy, jak i ofiarowane na Krzyżu. Autentyczna wiara w Eucharystię jest tą, która wytwarza, pobudza, rozwija, trawi i podrzymuje aż do końca powołanie kapłańskie” (ks. Carlos M. Buela, założyciel).

Oddanie się Najświętszej Marii Pannie

Odmawiając codzienne różaniec możemy rozważać, jak Najświętsza Maria Panna była związana z dziełem Odkupienia dokonanym przez Jezusa Chrystusa ( “Współodkupienie Maryjne”). “Różaniec Święty jest poświęceniem chwały Bogu za nasze odkupienie oraz pobożnym wspomnieniem cierpienia, śmierci i chwały Jezusa Chrystusa” (Święty Ludwik Maria Grignion de Montfort). “Doświadczenie pokazuje nam, że ci...którzy noszą wielkie znaki zbawienia, miłują, odczuwają radość odmawiając Zdrowaś Mario; i im bardziej są związani z Bogiem...tym mocniej miłują tę modlitwę. Nie wiem, jak i dlaczego to się zdarza, ale wiem, że jest prawdą; i również dla mnie nie ma większej tajemnicy, jak poznać czy jakaś osoba jest oddana Bogu, niż w ten sposób, iż miłuje odmawiać Zdrowaś Mario i różaniec” (tamże).

Różaniec jest “streszczeniem Ewangelii” (Pio XII), “modlitwą ewangeliczną, która skupia się na tajemnicach Wcielenia i Odkupienia” a “powtarzanie modlitwy Zdrowaś Mario staje się także nieustanną chwałą ku czci Chrystusa” (Paweł VI).

Inną modlitwą, która charakteryzuje nasze oddanie się Najświętszej Marii Pannie jest Anioł Pański, poprzez który “wspominając Wcielenie Syna Bożego, wierzymy, że jesteśmy kierowani poprzez Jego Świętą Mękę, Krzyż aż do chwały Zmartwychwstania”. Istotnymi elementami tej modlitwy są: “kontemplacja tajemnicy Wcielenia Słowa, pozdrowienie Maryi oraz odwołanie się do Jej miłosiernego wstawiennictwa” (Paweł VI).

“Modlitwa Anioł Pański odnawia w nas świadomość Wcielenia Syna Bożego” (Jan Paweł II).