Formacja

Formacja ludzka
Cnoty ludzkie

Formacja w Instytucie Słowa Wcielonego ma na celu: “Tę doskonałość ludzką, która rozbłyskuje w Synu Bożym, Który stał się człowiekiem i która uwidacznia się ze szczególną skutecznością w Jego zachowaniu się wobec innych” (Por. Kongregacja do spraw wychowania katolickiego, cytat z Konstytucji Instytutu, p.133). Formacja ludzka zatem zmierza w kierunku głębokiej znajomości duszy ludzkiej, aby zrozumieć jej trudności i problemy.
Aby osiągnąć pełnię formacji konieczna jest wielka dojrzałość uczuciowa, ponieważ “człowiek nie może żyć bez miłości” (RH, 10), zwłaszcza tej wielkiej miłości, żywej i osobistej do Jezusa Chrystusa. Kiedy jej brakuje nie można zbudować wspólnoty.

Naszym celem jest formowanie młodych w duchu książęcym, co oznacza “skierowanie duszy do wielkich czynów, zajęcie jej wielkimi rzeczami, realizowanie wielkich dzieł w każdej cnocie”. Innymi słowy, formacja musi zmierzać do uszlachetniania człowieka. Szlachetnym jest człowiek serca, który ma coś do dania innym i sobie samemu. To ci, którzy są zrodzeni, aby rządzić, zdolni do stawiania wymagań sobie i innym, mający styl we własnym zachowaniu, nie pytający o fałszywą wolność ale o hierarchię. To ci, którzy poddają się prawu i wypełniają je; ludzie honoru, którzy, aby w pełni siebie posiadać, dają siebie. Wiedzą w każdych warunkach, za co warto umrzeć i są zdolni do dania tego, do czego nikt ich nie zobowiązuje, zdolni do powstrzymania się od rzeczy, których nikt im nie zakazuje. To ci, którzy zachowują sie jak wieczni książęta, nie przestają nigdy zmierzać do życia bardziej świętego, bardziej doskonałego, bez zatrzymywania się”.(Reguła duchowości, p.41).

Dyscyplina i życie wspólnotowe

Członkowie Instytutu mieszkają w domach zakonnych, prowadząc życie wspólnotowe, równocześnie podlegając Przełożonemu. Życie wspólnotowe wymaga dyscypliny po to, aby każdy członek Instytutu przyczyniał się do dobra wszystkich. Jest rzeczą niezbędną, na przykład, aby istniał plan dnia działalności wspólnoty. Oprócz tego, powinien być sprawiedliwy podział zadań i pracy do wykonania w taki sposób, aby każdy mógł być odpowiedzialny we własnym sumieniu za wypełnienie tego, co zostało mu powierzone (Konstytucje, p. 144 – 145).
a) Dialog z Przełożonym.
“Jest konieczne, aby wszyscy zakonnicy w odpowiednim czasie i w całkowitym zaufaniu wobec swego Przełożonego przedstawiali stan swego zdrowia, przebieg studiów oraz działalności pastoralnej, trudności, z którymi się stykają w życiu zakonnym i w miłości braterskiej, aby w ten sposób wszystko mogło przyczyniać się do dobra każdego członka Instytutu i całej wspólnoty (Konstytucje, p. 146).
b) Rekreacja.
Należy zwrócić szczególną uwagę na czas poświęcony odpoczynkowi czy też miłemu spędzeniu czasu (eutrapelia). We wszystkich wspólnotach, a szczególnie w najmniejszych nie powinno się wyłączać nikogo z właściwego udziału w rekreacji.

Formacja duchowa
Życie modlitwą

Fundamentem wspólnoty jest przede wszystkm intensywne życie duchowe. Wśród podstawowych czynności wyróżniamy:

  • Codzienna Msza Święta
  • Adoracja Najświętszego Sakramentu
  • Liturgia Godzin
  • Cotygodniowa Liturgia Pokutna
  • Cotygodniowa Kapituła
  • Comiesięczne dni skupienia
  • Coroczne rekolekcje duchowe
  • Różaniec
  • Modlitwa na Anioł Pański, Nabożeństwo Drogi Krzyżowej
  • Noszenie Szkaplerza

Rzeczą najważniejszą jest uczestnictwo we Mszy Świętej, która jest liturgicznym aktem kultu, ofiarą chwały, która oddaje Bogu cześć nieskończoną a szczególnie “liturgia jest szczytem, do którego zmierza cała działalność Kościoła i w tym samym czasie źródłem, z którego czerpie on całą swą energię; z niej wypływa dla nas, jak ze źródła i osiąga największą skuteczność uświęcenie ludzi w Chrystusie i oddanie Bogu chwały, które jest celem całej działalności Kościoła. (Konstytucja o liturgii świętej, 10. Konstytucje zgromadzenia, p. 137). “Msza Święta jest seminarium”, mówi nasz założyciel, P. Buela.
Dla pogłębienia naszej duchowości można przeczytać ‟Życie liturgiczne i duchowość”.

Formacja intelektualna
Życie naukowe

W ten sam sposób podchodzi się do pracy naukowej, kiedy dotyczy to przygotowania niedzielnej homilii, jak również w studiowaniu różnych przykładów z ascetyki i mistyki. Z tego powodu, nie można odżegnywać się od ciszy i skupienia, czy też korzystania z odpowiedniej literatury: ‟Dla świętych czas nauki był modlitwą i kontemplacją”. Biorąc pod uwagę ten aspekt, należy wspierać każdą uporządkowaną formę włączenia się w kulturę uniwersalną, w sposób szczególny w znajomość tych, którzy uważani są za wielkich mistrzów literatury, malarstwa, muzyki, rzeźbiarstwa, architektury i sztuki współczesnej...,dla tych, którzy posiadają predyspozycje, znajomość różnych gałęzi wszystkich dziedzin nauki np. fizyki, matematyki, astronomii, nauk przyrodniczych, medycyny, sądownictwa, nauk społecznych, polityki, historii, filozofii, filologii, itp. (Konstytucje, p. 143).

Formacja apostolska
Działalność duszpasterska

Działalność duszpasterska jest ukierunkowana na głoszenie miłości Chrystusa. Dla nas duszpasterstwo jest krzyżem, przed którym się nie ucieka. Z tego powodu staramy się zawsze odrzucać pustą, powierzchowną aktywność, która czyni działalność duszpasterską bezowocną. Potrzeba przejść od duszpasterstwa oczekującego do duszpasterstwa propozycji, od duszpasterstwa biurokratycznego do duszpasterstwa czynu. Z wyłączeniem powierzchni przeznaczonej na klauzurę zakonną, dążymy do tego, by mieć stale otwarte drzwi, aby nasi parafianie mogli bez przeszkód przyjść, porozmawiać, otrzymać pomoc. W sposób szczególny owa otwartość dotyczy kościoła, aby wierni mieli stały dostęp do Jezusa obecnego w tabernakulum.

Jezus powiedział: “Ubogich zawsze mieć będziecie u siebie”; dlatego troszczymy się o ubogich, dając im jeść i wierzymy niezachwianie, że Bóg nie da się wyprzedzić w hojności; nie boimy się, że pożywienia nam nie wystarczy.
W naszym Instytucie nie tylko zajmujemy się dziełami miłosierdzia, w których niezbędna jest natychmiastowa pomoc, ale także tymi, gdzie potrzeba promować sprawiedliwość.
Naszym zamiarem jest służba na miarę możliwości, nie zostawiając tradycyjnych środków apostolatu i współczesnych pól, które otwierają się dla działania Kościoła.
Zdrowa kreatywność buduje istotę naszego działania w żywej tradycji Kościoła.

Wypłyń na głębię - jest zaproszeniem, które Jezus Chrystus nam zostawił i jesteśmy przekonani, że pozostanie ono zawsze aktualne.